Andrzej Bączkowski

Andrzej Marek Bączkowski urodził się 8 października 1955 w Łukowie. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie od 1978 pracował jako asystent. W 1980 zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego uczestniczył w strajku w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Świdniku, a następnie działał w niejawnym Regionalnym Komitecie Strajkowym. Został zatrzymany i internowany od maja do października 1982. W 1989 uzyskał uprawnienia radcy prawnego.

Później pracował w administracji rządowej. W latach 1991-1996 był wiceministrem pracy, a 7 lutego 1996 objął stanowisko ministra pracy i polityki socjalnej w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza. Należał do inicjatorów powołania komisji trójstronnej. Zmarł nagle na zawał serca 7 listopada 1996 w Warszawie i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Otrzymał Nagrodę Kisiela w 1996, a pośmiertnie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. W 1997 nadano mu tytuł honorowego obywatela Łukowa, miasta, w którym się urodził. Jego imię noszą Nagroda im. Andrzeja Bączkowskiego oraz Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Andrzej Bączkowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.